IHOUD BNEI SAKHNIN FC

Opgericht 1991

Adres 1 Sakhnin Blvd. 20173 Sakhnin

Land Israël

Telefoon +972 (4) 674 6017

Fax +972 (4) 674 6017 

E-mail info@abna-sakhnin.com

DOHA STADIUM

Adres 1 Sakhnin Boulevard

Postcode 20173

Plaats Sakhnin

Geopend 2006

Capaciteit 8.500

Oppervlak gras

Wedstrijdprogramma seizoen 2020/2021

  • Speelronde 1 zaterdag 29/08/2020 Bnei Sakhnin – Bnei Yehuda
  • Speelronde 3 zondag 20/09/2020 Bnei Sakhnin – Maccabi Haifa
  • Speelronde 6 zaterdag 24/10/2020 Bnei Sakhnin – Maccabi Tel Aviv
  • Speelronde 8 zaterdag 07/11/2020 Bnei Sakhnin – Ashdod
  • Speelronde 10 zaterdag 05/12/2020 Bnei Sakhnin – Beitar Jeruzalem
  • Speelronde 12 woensdag 23/12/2020 Bnei Sakhnin – Hapoel Tel Aviv
  • Speelronde 15 woensdag 06/01/2021 Bnei Sakhnin – Maccabi Netanya
  • Speelronde 17 zaterdag 16/01/2021 Bnei Sakhnin – Hapoel Be’er Sheva
  • Speelronde 18 zaterdag 23/01/2021 Bnei Sakhnin – Hapoel Hadera
  • Speelronde 20 woensdag 03/02/2021 Bnei Sakhnin – Hapoel Kfar Saba
  • Speelronde 22 zaterdag 13/02/2021 Bnei Sakhnin – Hapoel Haifa
  • Speelronde 24 zaterdag 27/02/2021 Bnei Sakhnin – Hapoel Ironi Kiryat Shmona
  • Speelronde 26 zaterdag 13/03/2021 Bnei Sakhnin – Maccabi Petah Tikva

Let op: wedstrijden zijn (nog) niet definitief vastgesteld op de hierboven vermelde data; raadpleeg altijd het wedstrijdprogramma op de landenpagina en de site van Soccerway voor de laatste wijzigingen!

Boek nu je voetbalstedentrip en reis af naar Israël voor een wedstrijd van Bnei Sakhnin!

Sakhnin

Verhaal van Sakhnin

Trees Kosterman, getrouwd met Ali Zbidat, een Palestijn, woont met hun twee dochters in Sakhnin, een Arabisch stadje midden in Galilea, in Israël. Ik ben al een paar jaar bevriend met Trees en Ali en heb een paar keer in Sakhnin gelogeerd. Zo ben ik te weten gekomen dat het verhaal van de Palestijnen niet alleen gaat over diegenen die onder de bezetting leven, in Gaza en op de Westoever, maar dat de Palestijnen ‘die zijn gebleven’ toen de meesten van hen in 1948 op de vlucht zijn gejaagd en niet meer terug mochten komen een iegen geschiedenis hebben die de meeste mensen niet kennen. Een miljoen Palestijnen met Israëlisch staatsburgerschap. Hieronder het verhaal van Trees over Sakhnin. Het is overgenomen van de website van (Uitpers, nr. 57, 6de jg., oktober 2004)

 

Sinds 1992 woon ik, een Nederlandse vrouw, in het stadje Sakhnin, en ik ben er langzamerhand verliefd op geworden. Sakhnin is een klein Palestijns Arabisch stadje in het Noorden van Israël, in Galilea. Het heeft ongeveer 25 000 inwoners , die allen Israëlisch staatsburger zijn.

 

Sakhnin is een stadje waarvan de geschiedenis terug gaat tot 3500 jaar voor Christus.

 

Sakhnin is gebouwd op drie heuvels. Het ligt 200-250 meter boven de zee spiegel. In vroegere tijden was het een bekende handelsplaats. Het lag op een van de bekendste handelsroutes van het Midden Oosten. De buitenlandse handelaren kwamen het land binnen via Akko, een historische havenplaats 20 kilometer ten westen van Sakhnin, en vervolgens trok men via Sakhnin naar de rest van het Midden Oosten.

 

De geschiedenis van Sakhnin valt nog te zien aan de vele overblijfselen uit vroeger tijden. Veel oude huizen, grotten en graven. In het centrum van Sakhnin bevindt zich een graf. Dit is het graf van Sheik Ibrahim. Sheik Ibrahim was voor de lokale bevolking een heilige. Vroeger gingen de vrouwen van Sakhnin naar dit graf, men zette kaarsen op het graf en hing er stukjes stof aan, terwijl men zegeningen afsmeekte.

 

Een andere belangrijke plek, in de christelijke wijk, is genaamd de tombe van rabbi Yihushua Di Sakhnin, of , zoals de plaatselijke bevolking het noemt, het graf van Sadiki (onze vriend). In het verleden waren mensen soms bang om ‘s nachts langs dit graf te lopen, terwijl anderen, als men er langs liep, de tombe kusten en vroegen om hen te genezen of te behoeden van en voor allerlei ziektes. Men geloofde dat de rabbi een belangrijke heelmeester was.

 

Een ander overblijfsel is het schrijn van Sheik Obeid. Dit schrijn is opgedragen aan Sheik Abdallah Ibrahim Khalili. De vrouwen van het dorp 

gingen naar dit schrijn toe en smeekten daar om vervulling van hun wensen. Het laatste graf is het graf van Sheik Ismaël, een belangrijk persoon uit de Sakhninse geschiedenis. Zo zijn er nog vele plekken in Sakhnin die geschiedkundig zeer belangrijk zijn.

Nieuwe monumenten, Landdag

Maar sinds de oprichting van de staat Israël heeft Sakhnin er meer monumenten bij gekregen, en meer graven die herinneren aan gebeurtenissen die hier ooit plaatsvonden.

 

Zo hebben we hier het monument voor Yom Al Ard, oftewel de “Dag van het Land”. Dit monument is opgericht ter nagedachtenis aan de 6 martelaren van 30 maart 1976. Naast dit monument zijn de graven van de 6 martelaren.

 

Sinds 1948, de oprichting van de Israëlische staat, heeft Sakhnin bijna al zijn landbouwgrond verloren aan de nieuwe Joodse staat. Sakhin was in die tijd een dorp, met 4000 inwoners. De mensen leefden van landbouw, en Sakhnin was een tamelijk rijk dorp, en had veel land.

 

In de jaren ‘70 begonnen de grote landonteigeningen, om daar vervolgens Joodse nederzettingen op te bouwen. Israël gebruikte allerlei manieren om aan dit land te komen. Men legde landmijnen om het dorp heen. Op deze manier heeft mijn zwager, als jochie van 12 jaar zijn beide benen verloren toen hij naar het land toe wilde om de geiten te laten grazen. Zoals hem zijn er veel mensen gewond geraakt, of gedood. Men schat dat er zo’n 30 mensen gedood zijn door deze onteigeningspolitiek.

 

In 1976 wilde de staat het laatste grote landbouwgebied van de dorpen Sakhnin, Arrabeh en Deir Hanna onteigenen. Dit was voor de Arabische bevolking van deze dorpen de druppel, en men ging spontaan de straat op om hier tegen te protesteren. Binnen een dag waren er zes doden te betreuren, allemaal doodgeschoten door de zogenaamde “grenspolitie”. Velen werden gearresteerd, en op alle Landdagen die volgden werden er altijd veel mensen gearresteerd.

 

Dit landbouwgebied is toentertijd geconfisqueerd, maar in het begin van het Oslo “vredesproces” is een gedeelte terug gegeven.

De “Dag van het Land” is sindsdien ieder jaar gememoreerd met grote demonstraties waar vaak met veel geweld op werd gereageerd. In maart 2000, toen de bevolking weer de straat opging en protesteerde tegen alle nieuwe landconfiscaties, zijn er heftige rellen geweest. De grenspolitie heeft toen het hele dorp onder het traangas gezet, vele honderden werden er gearresteerd, en er is een oude vrouw gestorven, gestikt door het vele traangas dat op het dorp en tussen de demonstranten afgeschoten werd.

Tezelfdertijd werde Aseel uit Arabeh vermoord, en nog 7 anderen uit Kofr Minda, Um Al Fahem, Yad en andere Palestijnse dorpen. De vrijdag daarop heeft men in Nazareth nog eens drie jongeren doodgeschoten.

 

Dit waren allemaal Israëlische burgers, Arabische Israëliers, zoals Israël ze noemt.

 

Bnei Sakhnin oftewel voetbal

Sakhnin is een mooi stadje, hoewel er meer en meer verpaupering is. Het voetbalteam van Sakhnin, met Arabische, Joodse en buitenlandse spelers heeft dit jaar de Israëlische voetbalbeker gewonnen. De eerste Palestijnse voetbalclub die ooit de Israëlische beker heeft gewonnen. Dit gebeuren werd met gemengde gevoelens ontvangen. De Palestijns-Arabische bevolking binnen Israël was trots, zeer trots. Het feit dat hun club, de club met het kleinste budget, de enige club binnen Israël die geen eigen stadion heeft, de Israëlische voetbalcup heeft gewonnen, heeft de Palestijns-Arabische bevolking iets gegeven om trots op te zijn.

 

Maar in Israëlische kranten stonden berichten die zeiden dat “het Israëlische voetbal nu dood is”. Dit omdat een Arabische club Israël moet vertegenwoordigen in het buitenland. Bij de laatste wedstrijden werd er “dood aan de Arabieren” geroepen. Maar niettemin, Sakhnin is en blijft trots. En volgend jaar hopen ze hem weer te winnen.

 

Sakhnin vandaag de dag

Zoals ik al gezegd had, Sakhnin is een mooi stadje, gelegen in het prachtige Galilea. Ik heb ooit eens een boek gelezen, geschreven door James Michener, genaamd De Bron. Dit is een historisch verhaal over Israël/Palestina. Hierin spreekt James Michener over de “Blauwe Heuvels van Galilea”. En dat klopt, ik woon tussen die ‘blauwe heuvels”. Dat blauw komt van de kleur van de olijfbomen. Van een afstand lijkt het alsof er een blauw waas overheen ligt, het is prachtig.

Ook in Sakhnin ging men de straat op. Men demonstreerde, het was niet gewelddadig, Ik was erbij en zag het allemaal gebeuren. Totdat op zondag 2 maart , tussen half drie en drie uur, men twee jongen demonstranten doodde. De ene, Walid, had een kogel in zijn rug, de tweede jongen, een vriend van Walid, genaamd Aymad, had een kogel in zijn hoofd. 

Er is een ander monument bijgekomen, het monument voor de martelaren van de Al Aqsa-Intifada. In Oktober 2000, na het bezoek van Sharon aan de Tempelberg, gingen ook binnen Israël Palestijnse jongeren de straat op om te protesteren tegen dit bezoek en tegen de reactie van het Israëlische leger bij de Al Aqsa-moskee in Jerusalem, wat op 1 oktober al 7 Palestijnse martelaren had opgeleverd.