ZENIT SINT-PETERSBURG

Opgericht 1925

Adres prospekt Dobrolyubova 16 197198 Sankt-Peterburg (St. Petersburg)

Land Rusland

Telefoon +7 (812) 244 8888

Fax +7 (812) 244 8888 

E-mail office@fc-zenit.ru

Website http://www.fc-zenit.ru/

SAINT-PETERSBURG STADIUM

Adres Futbolnaya al.

Postcode 197110

Plaats Sankt-Peterburg (St. Petersburg)

Capaciteit 68.134

Oppervlak gras

Wedstrijdprogramma seizoen 2020/2021

  • Speelronde 3 woensdag 19/08/2020 Zenit Sint Petersburg – CSKA Moskou
  • Speelronde 4 zondag 23/08/2020 Zenit Sint Petersburg – Tambov
  • Speelronde 7 zondag 13/09/2020 Zenit Sint Petersburg – Arsenal Tula
  • Speelronde 9 zondag 27/09/2020 Zenit Sint Petersburg – Ufa
  • Speelronde 11 zondag 18/10/2020 Zenit Sint Petersburg – Sochi
  • Speelronde 12 zondag 25/10/2020 Zenit Sint Petersburg – Rubin Kazan
  • Speelronde 14 zondag 08/11/2020 Zenit Sint Petersburg – Krasnodar
  • Speelronde 17 zondag 06/12/2020 Zenit Sint Petersburg – Ural
  • Speelronde 18 zondag 13/12/2020 Zenit Sint Petersburg – Dinamo Moskou
  • Speelronde 19 woensdag 16/12/2020 Zenit Sint Petersburg – Spartak Moskou
  • Speelronde 20 zondag 28/02/2021 Zenit Sint Petersburg – Rostov
  • Speelronde 22 zondag 14/03/2021 Zenit Sint Petersburg – Akhmat Grozny
  • Speelronde 24 zondag 04/04/2021 Zenit Sint Petersburg – FC Khimki
  • Speelronde 27 zondag 25/04/2021 Zenit Sint Petersburg – Rotor Volgograd
  • Speelronde 28 zondag 02/05/2021 Zenit Sint Petersburg – Lokomotiv Moskou

Let op: wedstrijden zijn (nog) niet definitief vastgesteld op de hierboven vermelde data; raadpleeg altijd het wedstrijdprogramma op de landenpagina en de site van Soccerway voor de laatste wijzigingen!

Boek nu je voetbalstedentrip en reis af naar Rusland voor een wedstrijd van Zenit Sint-Petersburg!

Sint-Petersburg

Sint Petersburg was de droom van Peter de Grote en driehonderd jaar nadat de stad werd gesticht, heeft het nog steeds dezelfde onwerkelijke uitstraling, als een fantastisch verzinsel dat zoveel zielen heeft gekweld.

 

In 1703 heroverde Peter dit gebied vol muggen aan de Finse Golf op de Zweden. Een heel rijk lag aan zijn voeten, maar het had nog geen geschikte hoofdstad. Peter geneerde zich voor het ouderwetse, Byzantijnse Moskou en wilde een visitekaartje dat niet zou misstaan naast de grote Europese hoofdsteden. Hij gaf de opdracht voor een driest project om een gloednieuwe stad als vanuit zee te laten verrijzen. 

 

Sint-Petersburg werd in een moordend tempo en ten koste van vele mensenlevens gebouwd, en werd een samengestelde stad volgens de laatste Engelse, Franse en Italiaanse mode op architectuurgebied: een kade en een Admiraliteitsgebouw uit Londen, Franse neoklassieke boulevards die heel exotisch prospekts werden genoemd en frivole barokke Italiaanse façades.

 

Blauw, groen, grijs, met hier en daar een vleugje goud – deze stad is een en al façade. Als het Europese gezicht van een land dat zich uitstrekt tot aan de Stille Zuidzee, wordt vaak gedacht dat Sint Petersburg losstaat van de rest van Rusland. Maar het is enkel aan de oppervlakte Europees, want onder het rustige, koele oppervlak van dit land in het stille noorden stroomt warm, oosters bloed. 

 

En zo begon het verhaal van de Romanov-dynastie, een rozekleurig epos in tsaristische stijl waarin het hof van Katharina de Grote de grote denkers van die tijd, zoals Diderot en Voltaire, ontving. Catharina legde voor haar eigen genoegen een enorme kunstcollectie aan in haar Hermitage in het Winterpaleis, die nu een van de grote musea op aarde is – een tijdperk van ongeëvenaarde pracht, artistieke inspanningen en overdaad, gesymboliseerd door het jaarlijkse Fabergé-ei.

 

Maar deze pracht werd een metafoor voor de afstand tussen de tsaren en de bevolking, en het waarschuwingsschot dat ze in 1905 kregen werd in de lucht geslagen. In 1917 maakte Lenin zijn beroemde geheime treinreis vanuit Finland, de oude zekerheden werden weggevaagd en in de nieuwe wereldorde werd de stad Leningrad genoemd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de stad negenhonderd dagen belegerd door Hitler, en toen het epicentrum van het communisme naar Moskou verplaatst werd, verloor Sint-Petersburg zijn glans.

 

Sinds 1990 heeft het de stad veel tijd gekost om weer aanzien als metropool te verkrijgen, maar in veel opzichten is hij niet veranderd. Kijkend naar zijn koude blauwe rivieroever over het water van de Neva, blijft het een plaats van hemelse schoonheid. Een nieuwe in bont gehulde aristocratie die blini’s met kaviaar eet in de cafés aan Nevski Prospekt. En in het dostojevskiaanse decor van broeiende achterstraatjes lijkt de stad nog steeds krachtig en heerlijk kwaadaardig: Peters heroïsche droom legde de kiem voor Raskolnikovs heroïsche misdaad.

 

De stad Sint Petersburg is een bezienswaardigheid op zich. Door heel Sint Petersburg bevinden zich bezienswaardigheden die het bezoeken meer dan de moeite waard zijn. Hieronder vind je een overzicht van de bezienswaardigheden in Sint Petersburg die u echt niet mag missen tijdens een verblijf in de stad.

 

Alexander Nevskiklooster

Het Alexander Nevskiklooster is een complex en is een van de oudste gebouwen die de stad rijk is. Hierbij behoort ook een van de oudste kerkhoven waar zeer belangrijke mensen begraven zijn onder andere Tchaikovsky en Glinka. Het klooster is gebouwd in 1710, eerst gebouwd van hout en in 1724 werd de kerk ontworpen door de Italiaanse architect Domenico Trezzini. Deze kerk werd vernoemd naar Alexander Nevsky ter ere van zijn gewonnen slag tegen de Zweden in 1240. Peter1 vond het klooster het belangrijkste van Rusland. In 1787 werd het klooster verheven tot een lavra dit is een zeer belangrijke titel in de orthodoxe kerk. Het complex bestond voorheen uit 16 kerken maar slechts 5 hebben het overleefd nl. De heilige Trinity kathedraal, de kerk van deMaria boodschap, de kerk van St. Lazarus, de kerk van St. Nicholas, en de kerk van de moeder van God. Tijdens de revoluties heeft men het enkele malen leeggehaald. In de jaren 30 heeft men de klooster overgedragen aan de regering en deze heeft het voor verschillende doeleinden gebruikt. In 1989 is het stoffelijke overschot van Alexander Nevsky teruggebracht naar de kathedraal en enkele jaren daarna werd Alexander feestelijk geëerd in de klooster voor zijn heldendaden.

 

Smolnujkathedraal 

Dit is een van de mooiste gebouwen die Sint Petersburg rijk is. In 1744 stichtte tsarina Elizabeth op de plaats van de teerfabriek het klooster van de Opstanding, waarin zij zich later wilde terugtrekken. Met de bouw van het kloostercomplex belastte zij de hofarchitect Bartolomeo Rastrelli. In 1748 begonnen de werkzaamheden, in een mengsel van Italiaanse barok en de Oud Russische traditie. Het overheersende middelpunt wordt gevormd door de Opstandingkathedraal, Smolnujkathedraal, een 83 m hoge kruiskerk met koepel, omgeven door woon- en dienstgebouwen. Elizabeth stierf in 1762, nog voor de voltooiing van het klooster. Catharina de Grote was niet erg geïnteresseerd in het klooster en ontsloeg Rastrelli. Derhalve werd de kathedraal pas in 1835 door Vassilij Stassov voltooid. Stassov hield zich zoveel mogelijk aan het oorspronkelijke ontwerp maar verving de hoge klokkentoren boven de westelijke ingang door vier kleine hoekklokkentorens met fraaie uivormige koepels erop. Het hele gebouw werd in het blauw, wit en goud opgetrokken. Het interieur maakte Stassov in de classicistische stijl. Tegenwoordig wordt in de kathedraal de tentoonstellingen gehouden. In 1764 liet Catharina de Grote in het klooster een vormingsinstituut voor adellijke jongejuffrouwen bouwen, de eerste Russische staatsschool voor meisjes. In augustus 1917 werd het internaat gesloten. Het Smolnuj-instituut, kortweg Smolnuj genoemd, werd nu betrokken door de sovjet van Petrograd, het revolutionaire militaire comité. Het Smolnuj werd de commandocentrale van de oktoberrevolutie. Op de avond van 24ste oktober kwam Lenin in het instituut. Gedurende de volgende nacht bezetten matrozen en soldaten alle strategisch belangrijke punten van de stad. Op de avond van de 25ste oktober kwam in de aula van het Smolnuj het Russische congres bijeen, dat de stellingen van Lenin staafde, de overwinning van de socialistische revolutie in Rusland afkondigde en wetten betreffende de nationalisatie van het privé-eigendom afkondigde. 124 dagen woonde Lenin in het Smolnuj-instituut. Zijn woon- en werkvertrekken werden tot monument verklaard. Tijdens het communisme werd het gebouw gebruikt door het Leningraadse comité van de communistische partij. Na 1972 is de kathedraal omgevormd tot een museum en vervolgens omgebouwd tot een concertzaal wat heden ten dagen de voornamelijke functie van de kathedraal is. 

 

Kathedraal van Sint-Nikolaj

Klokkentoren en de vijf gouden koepels van de Kathedraal van Sint-Nikolaj van de Zeelieden Sawa Tsjevakinskij bouwde het blauwwitte gebouw in de stijl van de Petersburgse barok (1753-1762). In hoofdlijnen volgt de kathedraal de Oudrussische tradities: vijf koepels, geplaatst op de plattegrond van een Grieks kruis en een aparte klokkentoren. Door de talrijke witte zuilen voor de ,blauwe muren, de sierlijke balkons, de grote door stucwerk omlijste vensters lijkt de kathedraal eerder een paleis. De heilige Nicolaas is de schutspatroon van de zeelieden, er waren in de 18e eeuw in deze wijk dan ook vele marinekazernes. De kathedraal bestaat uit twee verdiepingen, de lage, sombere winterkerk met daarop de hoge, heldere zomerkerk. De muren van de kathedraal zijn gedecoreerd met scènes uit de geschiedenis van de Russische marine. In de kathedraal vinden erediensten plaats, en er zijn steeds beelden en muurschilderingen bijgekomen omdat er door de jaren heen vele mariniers in de strijd zijn gevallen en deze worden dan in de kathedraal geëerd. 

 

Kathedraal van Kazan (Kathedraal van de Moeder Gods)

Het meest indrukwekkende gebouw van St-Petersburg is de kathedraal van de Moeder Gods van Kazan, een meesterwerk uit de bloeiperiode van het Russische classicisme. Tsaar Paul I gaf kort voordat hij werd vermoord de architect Andrej Voronichjin opdracht de kerk te bouwen, waar de icoon van de Wonderdoende Maagd moest worden geplaatst; deze werd in 1579 in Kazan ontdekt, vervolgens naar Moskou gebracht en uiteindelijk in 1710 naar Sint-Petersburg vervoerd. De kathedraal is afgebouwd in 1783 en is een schitterende combinatie van classicisme en barok. De plattegrond van de kerk heeft de vorm van een kruis, het altaar is naar het oosten gericht. Er zijn drie ingangen, een vanuit het noorden, een vanuit het zuiden en een vanuit het westen. Elke ingang 

heeft een voorhal met zes zuilen. De noordelijke porticus is een imitatie van de Paradijspoort uit Florence, een schepping van Lorenzo Ghiberti, de beroemde 15de-eeuwse beeldhouwer. Deze naar de Nevski gerichte ingang is omringd door een halfronde colonnade met Corinthische zuilen, met aan het eind bronzen beelden van de veldheren van de Napoleontische Oorlogen, Koetoezov en Barclay de Tolly. De kathedraal van Kazan met zijn van veraf zichtbare koepel bereikt een hoogte van 75 m. De kathedraal is schitterend ingericht, met rooskleurige, granieten zuilen die het gewelf van de drie schepen steunen In 1904 werd de icoon waar de kathedraal zijn naam aan dankt gestolen en is sindsdien onvindbaar.

Petrus en Paulus Kathedraal

Deze kathedraal is de oudste van Sint Petersburg en tevens het op twee na hoogste gebouw van de stad. De kathedraal is een directe link naar de heersers van Rusland want allen hebben hier hun residentie gehad, zoals Peter de Grote en de Romanovs. Het is gebouwd binnen de Peter-Paulvesting en was gereed in1733 de architect was Trezzini. De kathedraal is gebouwd in de vroege Barokstijl dit is een radicale verandering ten opzichte van de traditionele Orthodoxe stijl, de invloed van Nederlandse architectuur is duidelijk zichtbaar, dit was ook de wens van Peter de Grote. De klokkentoren werd in 1720 uit Nederland gebracht waar deze was vervaardigd. Binnen in de kathedraal is het een en al pracht en praal. Door de hoogte werd de klokkentoren vaak door de bliksem getroffen en is meerdere malen herbouwd o.a. door Catharina de Grote in 1776. 

Opstandingkerk

Op de plaats waar tsaar Alexander II op 1 maart 1881 het slachtoffer werd van een aanslag, liet zijn zoon en opvolger Alexander III de Opstandingskerk ,Tserkov Voskressenija bouwen, ook Verlosserskerk of Bloedkerk geheten. Het ontwerp is van de architecten A. Parland en I. Makarov, als voorbeeld voor het eclectische gebouw diende de Moskouse Basiliuskathedraal. De bouwwerkzaamheden duurden van 1883 tot 1907. Alles glinstert en glanst aan gevels, torens en koepels, mozaïeken, en vergulde kappen proberen de pracht van de Oudrussische kerken op het begin van de 20e eeuw over te brengen. Vijf koepels bekronen het hoofdgebouw; ernaast staat een klokkentoren met een vergulde koepel. Op de gevels van de aanbouw zijn mozaïekschilderijen te zien van de Russische sprookjesschilder Vasnetsov. Ook binnen zijn talrijke mozaïeken en diverse soorten Italiaans marmer en Russische halfedelstenen te bewonderen. In totaal is op de binnen en buitenmuren een oppervlakte van 7500m2 met mozaïek bedekt. De schade van de Tweede Wereldoorlog is nog duidelijk zichtbaar aan de buitenmuren. Na de Tweede Wereldoorlog werd de kerk gebruikt als een operahuis. Na de prachtig restauratie van de kerk is er het Museum van het Russische Mozaïek in gevestigd. 

 

Het Winterpaleis / de Hermitage

Het Winterpaleis zoals wij het nu zien bouwde Bartolomeo Rastrelli tussen 1754 en 1762 in opdracht van tsarina Elizabeth, die met al haar energie de laatste wilsbeschikking van haar vader Peter de Grote, om Sint-Petersburg tot een waardige residentiestad te maken, uitvoerde. Graaf Rastrelli ( 1700-1771) was in 1716 met zijn vader, een bekende beeldhouwer uit Florence, naar de Neva gekomen. In 1736 werd hij door tsarina Anna Ivanovna tot haar hofarchitect benoemd, na 1741, ten tijde van tsarina Elizabeth drukte hij met zijn gebouwen in de Russische late barok, een Oost-Europese variant van de Italiaanse barok, zijn stempel op het stadsbeeld van Sint-Petersburg. Tot zijn grootste creaties behoren de reconstructie van het slot Petrodvorjets (Peterhof; 1747-1752), het Smolnujklooster (1748-1754), het paleis Vorontsov (1749¬1757), het paleis Stroganov (1752-1754), het Grote paleis in Poesjkin (1752-1757) en tenslotte het Winterpaleis (1754-1762). Het Winterpaleis van tsarina Elizabeth was de bekroning van zijn werk. In 1711 werd voor Peter de Grote het eerste paleis gebouwd, een klein gebouw met twee verdiepingen. Reeds tien jaar later bouwde de architect Georg Johann Mattarnovi op de plaats van het huidige Hermitagetheater een iets groter paleis met een stijl Hollands dak. In dit gebouw stierf Peter de Grote. Domenico Trezzini bouwde een derde paleis, dat al heel wat imposanter was. Na 1732 veranderde en vergrootte Rastrelli dit paleis diverse malen, totdat tsarina Elizabeth Rastrelli de opdracht gaf in 1754 een nieuw gebouw te maken. In 1762 was het nieuwe Winterpaleis klaar. In 1844 werd afgekondigd dat alle particuliere huizen minstens 2,20 m lager moesten zijn dan het Winterpaleis. Dit besluit was tot 1905 van kracht. Zelfs de versiering van de vensteromlijstingen had Rastrelli met eigen hand getekend. De hoofdgevel, die gelegen is aan het Slotplein wordt in het midden onderbroken door een poort met drie bogen, die naar de binnenplaats leidt en een hekwerk heeft van filigrain en twee zuilenhallen met borden. Bij de bouw van het Winterpaleis dreigde de oever samen met het half afgebouwde paleis de Neva in te glijden, hetgeen Rastrelli dwong de oever van de rivier te voorzien van een granieten kademuur. In 1771 voegde de Franse architect Jean-Baptiste Vallin de la Mothe, sinds 1759 professor aan de Academie van Sint-Petersburg, het noordelijk paviljoen eraan toe, de huidige oude Hermitage. In de jaren 80 van de 18de eeuw bouwde Giacomo Quarenghi het Hermitagetheater, dat door een gesloten brug over de Wintergracht met de oude Hermitage is verbonden . Tegenwoordig vinden er in het Hermitagetheater vergaderingen, seminaries en muzikale soirees plaats. Tussen 1839 en 1852 completeerde de grote architect van het classicisme Leo von Klenze het geweldige paleiscomplex met de nieuwe Hermitage. Op de begane grond van het Winterpaleis waren de paleiswacht, de keukens en voorraadkamers en de administratie ondergebracht. De eerste etage bestond uit een suite van ontvangstzalen, eveneens ontworpen door Rastrelli.

 

Het grote trappenhuis met de zogenaamde Jordaantrap bleef ondanks menige verandering het werk van Rastrelli. Jaarlijks op 6 januari, de geboortedag van Christus (Juliaanse datum) daalde de tsaar deze trap af om zonder hoofddeksel deel te nemen aan de plechtige processie voor de inzegening met het Nevawater, ter herinnering aan de doop van Jezus in de Jordaan. Hiertoe werd er een gat in het ijs geslagen en na de zegeningsplechtigheid, waarbij een kruis in het water werd gehouden, sprongen vele gelovigen in het ijskoude water van de Neva. Priesters dompelden baby’s in het water om ze te dopen en soms glipte er een uit de stijf bevroren handen, werd door de stroming onder de schotsen gedreven en ging rechtstreeks het paradijs in, waarmee de vrome ouders zich trachtten te troosten. Het feest van de zegening van het water ,Hagiasmos, vond in alle Russische gemeenten plaats. Naast de Jordaantrap ligt de kleine troonzaal, ook wel de zaal van Peter genoemd, die Auguste Montferrand in 1833 ter ere van Peter de Grote ontwierp. De prachtige troon schiep de Franse zilversmid Nicolaas Clausen. Op de kleine troonzaal volgt de militaire galerij, waarmee Karel Rossi in 1862 de overwinning op Napoleon verheerlijkte. Hier hangen de portretten van de drie bondgenoten Alexander I van Rusland, Frederik Willem III van Pruisen en Frans I van Oostenrijk en de portretten van 333 generaals. In het midden van de galerij begint de grote troonzaal, Sint-Georgioszaal die volgens een ontwerp van Quarenghi ontstond. In 1906 werd deze zaal voor de laatste keer voor een hofceremonie gebruikt, want nog in het zelfde jaar vergaderde hier de net opgerichte Doema. Tot de mooiste ruimtes van het Winterpaleis behoort de paviljoenzaal bij de wintertuin, door de architect Stakenschneider smaakvol ingericht met fonteintjes, muurbekleding van kleurig marmer, vergulde balkonhekken en 30 verschillende kroonluchters. De mozaïeken vloer is een vereenvoudigde kopie van een klassiek vloermozaïek dat in 1850 bij opgravingen in Rome voor de dag kwam. De zaal bevat tegenwoordig een verzameling Italiaanse mozaïeken uit de 18de en 19de eeuw. De beroemde pauwenklok,is een werk van de Engelsman James Coxe.

 

Tegenwoordig behoort het Winterpaleis, bekend onder de naam Hermitage wat een kluizenaarswoning betekent tot de grootste, mooiste en meest veelzijdige musea ter wereld. De geschiedenis van dit museum begon reeds tijdens de regering van Peter de Grote (1672-1725), die de eerste schilderijen en beeldhouwwerken ter opluistering van zijn residentie aan de oever van de Neva uit het Westen liet komen. Toen zijn vrouw, de latere Catharina I, schitterend goudsmeedwerk uit Siberische graven cadeau kreeg, liet de tsaar een wet uitvaardigen waarbij alle in de grond gevonden antieke voorwerpen naar Sint-Petersburg gebracht moesten worden. De dochter van Peter, Elizabeth, stichtte in 1757 de Kunstacademie en breidde de verzameling van haar vader uit. Maar Catharina II de Grote maakte de kunstverzameling pas tot de schitterende collectie die ze nu is. In feite interesseerde de tsarina zich meer voor de Franse literatuur dan voor de beeldende kunst van die tijd, ze dweepte met Voltaire en Diderot. Dat veranderde pas toen zij in 1764 van de Berlijnse koopman Gotzkowsky

230 schilderijen als betaling van zijn schuld aan de Russische staat ontving. De doeken van Vlaamse en Hollandse meesters waren bestemd voor Frederik de Grote, de koning van Pruisen. Deze had echter na de Zevenjarige oorlog financiële problemen en moest hierdoor van de koop afzien. Catharina liet in 1764-1765 voor deze schilderijen de kleine Hermitage naast het Winterpaleis bouwen, waar zij zich regelmatig terugtrok om de schilderijen te bewonderen, hoewel zij niet veel verstand van kunst had. In 1768 verwierf Catharina in Brussel de verzameling van de Oostenrijkse graaf Karl Cobenzl en in 1769 in Dresden de verzameling van graaf Heinrich von Brühl. In 1772 kocht zij in Parijs de collectie van Pierre Crozat en vervolgens in 1779 de unieke verzameling van de Engelse premier Lord Robert Walpole. De Russische kunst hield zich toen nog bezig met de traditionele religieuze thema’s die Catharina niet erg aanspraken. In 1774 hingen in de Hermitage reeds 2100 schilderijen. Maar tenslotte mochten enkele uitverkorenen en ook, de studenten van de Kunstacademie de Hermitage bezoeken.

 

Van de opvolgers van Catharina waren het vooral Alexander I en Nicolaas I, die de verzameling aanvulden. In 1839 moest Leo von Klenze voor de vele nieuwe aanwinsten nog een kluizenaarswoning, de nieuwe Hermitage erbij bouwen, die na de voltooiing in 1852 als museum toegankelijk werd voor het publiek. Na de 

Oktoberrevolutie in 1917 kwamen door nationalisering van het kunstbezit vele schilderijen en beeldhouwwerken uit kastelen en privé-verzamelingen naar Petrograd. De collecties werden opnieuw gerangschikt en verdeeld over de zalen van de Hermitages en het Winterpaleis. Het totale museum werd van toen af Hermitage genoemd, het bevatte een van de grootste verzamelingen West-Europese kunst. De collectie wordt nog voortdurend uitgebreid door aankopen, schenkingen en nalatenschappen. Het exclusieve van de tentoongestelde werken , tot de verzameling behoren 27 schilderijen van Rembrandt, 36 van Rubens, 34 van Picasso en 35van Matisse , maakt de Hermitage tot een van de meest bezochte en met zijn 3 miljoen tentoongestelde werken tot een van de grootste musea ter wereld.

 

Academie der Schone Kunsten

Vele beroemde kunstenaars hebben hun opleiding op deze Academie genoten. Het museum exposeert vele schilderijen van leerlingen en leraren. Tevens worden er constant nieuwe exposities gehouden van locale kunstenaars, het is zeker de moeite waard om deze Academie te bezoeken. 

 

Stroganov Paleis

Dit is een van de meesterwerken van de architect Rastrelli. Tussen 1752 en 1754 bouwde hij de villa aan de oever van de Mojka voor graaf Alexander Stroganov, toen de president van de kunstacademie. Er heeft een restauratie plaatsgevonden en de villa staat er weer stralend bij, deze maakt deel uit van het Russisch museum.

 

Alexander Nevsky Brug

De langste brug van St-Petersburg, gebouwd rond 1960 om het grote verkeersprobleem op te lossen. Door de brug werd werd de Maly Okhti met de rest van de stad verbonden. De brug was zeer modern en er zijn vele noviteiten in verwerkt.

 

Anichkov Brug 

Deze brug is gebouwd in 1715 over de Fontanka. Op de vier hoeken staan beeldengroepen van Peter Klodt, die het temmen van het paard door de mens voorstellen. De brug staat 

bekend als de parel van de Nevsky. Eerst was het een houten brug die in opdracht van Peter de Grote en onder leiding van ingenieur M.Anchkov als eerste brug over de Fontanka werd gebouwd. Het huidige uiterlijk stamt uit 1840 en het is uiteraard een stenen brug en deze is gebouwd onder leiding van Generaal Gotman. Tijdens de Tweede wereld oorlog heeft de brug en vooral de beelden veel te verduren gehad maar alles is zeer goed gerestaureerd.

 

Bank Brug ( Bankovski Most) 

De smalste brug van St. Petersburg over de Gribojedovkanaal. Het kenmerk van deze brug zijn de schitterende gevleugelde leeuwen waarvan de vleugels verguld zijn. Van 1825-1826 gebouwd door de ingenieur G.Traitteur, het was de eerste hangbrug van Europa. De beeldhouwer van de beelden was Pavel Sokolov. de brug dankt zijn naam aan de vroegere Assignatiebank gebouwd tussen 1784en 1790 tussen de Tuinstraat en het Gribojedovkanaal door architect Quarenghi. 

 

Blauwe Brug (Sinij Most) 

Dit is een van de breedste bruggen van de wereld met een breedte van ongeveer 100meter. Het is gelegen voor het raadhuis van St. Petersburg en kan alleen vanaf de oever van de Mojka worden herkend dit vanwege zijn breedte. De naam heeft de brug te danken aan de traditie in de 19de eeuw om de bruggen met een kleurtje te bedekken. 

 

De Egyptische Brug 

Dit was de eerste metalen brug van Rusland en de 150 jaar oude sfinx beelden maken de brug tot een niet te missen bezienswaardigheid. In 1905 viel de brug uiteen in de Fontanka rivier maar de beelden zijn bespaard gebleven en na een lange planning is de brug in 1955 weer opgebouwd. De sfinxen zijn ontworpen door Pavel Sokolov.

 

Luitenant Schmidtbrug

Deze brug werd voorheen genaamd de Nicolaas brug en toen deze in 1950 werd opengesteld , was het de eerste vaste brug over de Neva en was toentertijd een van de langste bruggen van Europa met een lengte van 331 meter. De brug is een verbinding tussen de Grote zijde en het Vassily eiland. De brug dankt zijn naam aan luitenant in de Zwarte zee marine Pyotr Schmidt die een aanvoerder was in de eerste Russische revolutie in 1905 maar de naamsverandering heeft pas na de Oktoberrevolutie plaatsgevonden. 

 

Leeuwenbrug (Lvinuj Most) 

Gebouwd tussen 1825 en 1826 door Traitteur en Sokolov al seen hangbrug. Leeuwen houden de stalen trossen vast. 

 

Lomonossovbrug 

Met vier torentjes versierde ophaalbrug uit 1787. de brug kon door middel van kettingen worden opgehaald om zo de schepen door te laten varen. De brug is genoemd naar de Russische genie Michail Lomonossov die in 1755 de Moskouse universiteit stichtte. In 1912 is de brug geheel gereconstrueerd onder leiding van architect I. Fomin en A. Pshenitsky. 

 

Paleisbrug 

Dit is de brug tussen de Admiraliteit en het Winterpaleis. Het middelste gedeelte fungeert als poort voor de schepen die over de Neva varen. Het is een van de drukste bruggen van Rusland. De brug werd afgebouwd in 1916 en de architect was A. Pshenitskiy.

 

Trinity Brug

Dit is de derde brug over de Nevan gebouwd door de Franse firma Batinol in 1892. De brug ligt tussen de Admitaliteit eiland en de Petrograd zijde.

 

Italiaansebrug 

Dit is een van de velen voetgangersbruggen die St. Petersburg rijk is. De naam heeft de brug te danken aan het feit dat het de staten Bolshaya en Italianskaya ulitsa met elkaar verbindt. De houten versie stamt uit de 19de eeuw maar in 1955 heeft men het laten reconstrueren door de architecten V. Vasilkovsky en A. Guttsait.

 

Tuchkov Brug 

De brug is genoemd naar de zakenman Avraam Tuchkov die een warenhuis in de buurt van de brug had en deze brug ook heeft gefinancierd. De houten versie stamt uit 1758 en is velen malen gereconstrueerd, de laatste maal in 1965 door architecten P. Areshev en L. Noskov.

 

Pestelbrug

Een schilderachtige brug over de Mojka gebouwd in 1910 en draagt de maan van de dekabrist P.J Pestel. 

 

Kusbrug (Pozeloejev Most) 

Dit was een van de eerste ijzeren bruggen in St. Petersburg 1816. deze legendarische brug ligt over de Mojka langs de Glinkastraat. Voor de naam van de brug zijn er enkele verhalen de meest geloofwaardige is die van de afscheid nemende matrozen omdat de kazerne van de marine aan de overzijde van de brug was gelegen. 

 

Hermitagebrug 

De eerste stenen brug uit 1766 aangelegd over het Winterkanaal, deze verbindt de Mojka en de Neva. Vanaf deze brug heeft men een schitterend uitzicht over de stad. 

 

Zangersbrug (Pevtsjesjkij Most) 

De brug over de Mojka die in 1840 de verbinding met het Slotplein tot stand bracht en een bijzonder fraaie smeedijzeren leuning heeft. De naam vindt zijn oorsprong in een kleine koorkapel aan de oever van de rivier.